Strange Omniverse

Αστική Νέο-Μυθολογία

Πάρα πολύ παράξενα Urban Legends. Μια ολόκληρη αστική νεομυθολογία, περιρρέουσα, εξελισσόμενη, διαπλεκόμενη, διαδεδομένη. Ποιες διαδρομές ακολουθεί η Ροή της Πληροφορίας μέσα στην πόλη; Κάποια περίεργα γκράφιτι σε συγκεκριμένους τοίχους, μηνύματα γραμμένα σε άγνωστα αλφάβητα. Οικοδομικά τετράγωνα στα οποία απαγορεύεται η πρόσβαση. Κλειδωμένες οικοδομές, κρυμμένοι άνθρωποι. Υπόγειες στοές κάτω από την πόλη, δίκτυα ολόκληρα, μυστικές διαδρομές.

Κεραίες, παντού κεραίες που λαμβάνουν σήματα από το Άγνωστο, κι ανάμεσά τους κεραίες ασυνήθιστες που παρακολουθούν κωδικοποιημένες εκπομπές σε απαγορευμένες συχνότητες. Παράξενα εγκαταλειμμένα σπίτια που κανείς δεν τα αναπαλαιώνει ή δεν τα γκρεμίζει. Στοιχειωμένα σπίτια. Δρομάκια που δεν υπάρχουν σε κανέναν οδικό χάρτη. Μοναχικοί εκκεντρικοί που διεξάγουν νυχτερινές εξερευνήσεις σε ερημικούς δρόμους.

Journal of Urban Mysteries (J.O.U.M.). Ένα έντυπο αγνώστων λοιπών στοιχείων, που κυκλοφορεί επιλεκτικά μόνο σε κλειστούς κύκλους εδώ και εξήντα χρόνια, για τα τεύχη του οποίου πολλοί μελετητές πληρώνουν υπέρογκα ποσά, βάζουν ακόμη και ειδικούς ντετέκτιβ για να τα εντοπίσουν.
Θυροτηλέφωνα που έχουν ένα παράξενο τίτλο στο κουδούνι, ή ονόματα ανύπαρκτων ανθρώπων που δεν ζουν στην οικοδομή, μηνύματα-σημαδούρες για ταξιδιώτες. Εκκλησίες και εκκλησάκια. Αγάλματα που κοιτούν ακίνητα το κενό. Καρτοτηλέφωνα που χτυπούν μόνα τους τη νύχτα, ένας περαστικός σηκώνει το ακουστικό, μιλά ανέκφραστος με κάποιον άγνωστο συνομιλητή, κρατά σημειώσεις, απομακρύνεται και χάνεται μέσα στις σκιές…

Εκείνο το συγκλονιστικό βιβλίο: General and Rare Memorials pertaining to the Perfect Art of Navigation, (Γενικά και Σπάνια Απομνημονεύματα σχετικά με την Τέλεια Τέχνη της Πλοήγησης), το οποίο εκδόθηκε το 1777…


Οι Εξωπόλεις του Παύλου Ζίκα-Θεοδωρόπουλου. Οι Πόλεις της Κόκκινης Νύχτας του Γουίλιαμ Σ. Μπάρροουζ. Incunabula. Κλειδωμένα sites στο internet. To αστυμαγικό σουρεαλιστικό Paris Peasant του Louis Aragon. Things Near and Far. Far off Things. Megapolisomancy: A New Science of Cities. Ένα μήνυμα του Ε. Τ. Α. Χόφμαν: «Οι νεκροί ζουν αλλού. Οι νεκροί έχουν πόλεις…» Ιστορίες που τις διηγούνται κάποιοι ψιθυριστά σε μικρές παρέες φίλων σε ημιφωτισμένες συνοικιακές καφετερίες.  Άνθρωποι που εξαφανίστηκαν το βράδυ καθώς γύριζαν στο σπίτι…

The Atlas of Cities That Never Were (Ο Άτλας των Πόλεων που Ποτέ δεν Υπήρξαν): λίγοι άνθρωποι έχουν ξεφυλλίσει τους χάρτες αυτής της θρυλικής έκδοσης σύγχρονου «Metapolitan» Φανταστικού, γνωρίζοντας τι ακριβώς είναι αυτό που βλέπουν. Τραγούδια και κωδωνοκρουσίες από το πουθενά μέσα στην πόλη τη νύχτα.

Το ογκώδες και εξαίσιο Hypnerotomachia Polyphili του Francesco Colonna, του 1499, το σπανιότατο βιβλίο που ευθύνεται για το θέμα των ονειρικών πολιτειών και αρχιτεκτονικών, με τις περιπλανήσεις του ήρωα του σε εναλλακτικές πραγματικότητες, και γεμάτο από τα σκίτσα και τις γκραβούρες που σχεδίασε ο συγγραφέας από τα πράγματα που είδε εκεί.

Urbis Chartarum Secretum, ένα μυστικό χαρτοφυλάκιο με ειδικούς χάρτες μεγάλων πόλεων και «εσωκοσμικά» πολεοδομικά και αρχιτεκτονικά σχέδια. Somnium Scipionis (Σκιπίωνος Ενύπνιον) του Μακρόβιου. Mundus Symbolicus (Συμβολικός Κόσμος) του Πιτσινέλι.

Αρχαία βιβλία χαμένα σε μυστικές βιβλιοθήκες, παραλλαγμένα και διασκευασμένα από σύγχρονους μελετητές, βοηθήματα σε εφαρμογές ενός αστικού μετα-σαμανισμού. Ραβασάκια σε γραμματοκιβώτια χωρίς παραλήπτη. Λάμπες σε εισόδους πολυκατοικιών που αναβοσβήνουν με σήματα μορς. Οδηγοί ταξί που κάνουν παράξενες ερωτήσεις.

Μεταλλικά καπάκια με παράξενα σύμβολα στα πεζοδρόμια. Εναλλακτικοί χάρτες της πόλης των Αθηνών που κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι. Μαύρα φορτηγάκια. Εκπαιδευμένα ταχυδρομικά περιστέρια στις ταράτσες. Παράθυρα με μυστικές θέες. Σκοτεινές ρωγμές που οδηγούν «αλλού» ανάμεσα στα κτίρια τη νύχτα. Η οδός Μαύρης Πέτρας στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης, όλοι πηγαίνουν εκεί επειδή διάβασαν ένα διήγημά μου.

Πέρα από τα Βάθη της Νύχτας. Οι Κήποι του Πασσά. Ο λόφος του Φιλοπάππου. Παρανοητικές Οντότητες. Αιθερικοί νυχτοπερπατητές. Μικροί ανεμοστρόβιλοι στις πλατείες. Ο Ουμρ Αταγουίλ, ο Πανάρχαιος, κρυμμένος σε μία ταράτσα της οδού Τερψιθέας…

«Λεωφόρους Μη Βαδίζειν…»

Εξερεύνησα τις περίτεχνες λεπτομέρειες μιας Βαμπιρικής Αρχιτεκτονικής. Υπάρχουν βαμπιρικά κτίρια μέσα στις πόλεις. Έχουν χαρακτηριστικά αναγνωριστικά στοιχεία. Απομυζούν την ενέργεια των επισκεπτών τους, τη συγκεντρώνουν σαν συσσωρευτές ενέργειας, έπειτα λειτουργούν σαν ενισχυτές γι’ αυτούς που θέλουν να την εκμεταλλευτούν…

Μπαίνεις μέσα σε ένα κτίριο ή σε ένα σπίτι, ξαφνικά νιώθεις κουρασμένος και αδιάθετος, ανεξήγητα έχεις χάσει απότομα όλη σου την ενέργεια. Έπειτα, όταν φεύγεις, κάποιος έρχεται εκεί και εφαρμόζει μερικές πολύ παράξενες τεχνικές, λαμβάνοντας τη χαμένη σου ενέργεια. (Ή δεν έρχεται κανένας, μπαίνει ο επόμενος τυχαίος επισκέπτης και ξαφνικά νιώθει να φορτίζεται ενεργειακά, αδικαιολόγητα, νιώθει ξαφνικά καλή διάθεση ή υπερένταση, αν είναι κουρασμένος νιώθει αμέσως ξεκούραστος ή θέλει να το βάλει στα πόδια…)

Πρέπει να κατασκευάσω μια αρχιτεκτονική φιλολογία. Είναι άραγε δυνατόν να υπάρχει μια γοτθική τεχνολογία αιχμαλώτισης των ανθρώπινων ψυχών;


Θυμάμαι τον ποιητή Μαρίνο Χαραλάμπους να μου λέει ότι μόνο στη Θεσσαλονίκη κατοικούν πεντακόσιες χιλιάδες Πρόσγειοι. Είναι βρυκόλακες, σκιές, φαντάσματα και στοιχειώματα, πνεύματα που δεν έχουν εγκαταλείψει τη γη, που είναι προσκολλημένοι στη γη: Πρόσγειοι. Οι περισσότεροι είναι γόνοι παλιών οικογενειών, μαζεύονται σε παλιά σπίτια, στοιχειώνουν τους ενοίκους τους ή τους ανυποψίαστους περαστικούς…

Ένας νέος αρχιτεκτονικός μυστικισμός. Τα υπόγεια των κτιρίων της πόλης επικοινωνούν με εκπομπές από τον Κάτω Κόσμο. Οι ουρανοξύστες, τα πολύ ψηλά κτίρια, οι ναοί και τα καμπαναριά μέσα στην πόλη, λειτουργούν ως δίαυλοι επικοινωνίας με τον ουράνιο κόσμο, η πόλη είναι συνδεδεμένη με τον ουρανό μέσω αυτών.

Στο πολύ παράξενο και συναρπαστικό βιβλίο Αντίκοσμος της Λένας Αδαμοπούλου, η συγγραφέας αναφέρει: «Όλα τα υπερβολικά ψηλά κτίρια ανά τον κόσμο δέχονται πάρα πολλά αστροπελέκια κάθε χρόνο. Πώς άραγε θα το εξηγούσε αυτό ένας αστυμάγος; Πάντως μέχρι σήμερα υπάρχουν επιστημονικές μελέτες και έχουν γίνει διάφορα πειράματα για να αποδείξουν ακριβώς την ομοιότητα αυτής της αρχέγονης δύναμης σε σύγκριση με τα μόρια του φορτίου ενός κεραυνού.
Όλα αυτά φυσικά παραπέμπουν στη γνωστή θεωρία περί «Μεγαστυμαντείας», γιατί, όπως ήδη ανέφερα, οι δημιουργοί του πύργου του Μάνια αποσκοπούσαν στη χρήση της γεωδυναμικής ενέργειας της πόλης τους. Ωστόσο, η ιστορία πάει ακόμη πιο μακριά, γιατί και οι ίδιοι οι κωδωνοκρούστες κατείχαν πολλά μυστικά για την απόκρυφη τέχνη της χρήσης των καμπάνων…  Πολλές καμπάνες, σε πολλές εκκλησίες της Ευρώπης, έφεραν την επιγραφή «δαμάζω τους κεραυνούς». Οι κωδωνοκρούστες προσπαθούσαν, με τις καμπάνες τους, να παγιδεύσουν τους κεραυνούς, να κλέψουν τον ουράνιο ηλεκτρισμό, να δαμάσουν τις καταιγίδες.

Αυτά τα πολύ ψηλά καμπαναριά, αναρριχόμενα στον ουρανό, φαίνεται ότι έπαιζαν πολλούς ρόλους. Εκτός απ’ όλους τους υπόλοιπους ρόλους που είχαν, όπως να καλούν τους πιστούς για τη λειτουργία, να ανακοινώνουν διάφορα γεγονότα, να κρούουν το σήμα του κινδύνου, λειτουργούσαν και σαν διαβιβαστές μηνυμάτων στις αόρατες δυνάμεις, και ως συσσωρευτές ενέργειας…
“Με άλλα λόγια οι καμπάνες που βαπτίζονταν με κάποιο τελετουργικό, μπορούσαν να έχουν μια θεμιτή ηχητική πρόσβαση στον κόσμο των πνευμάτων. Με δονήσεις και ισχυρούς ήχους μπορούσαν να γίνουν αντιληπτά τα μηνύματα που μετέφεραν στον αόρατο κόσμο, ψηλά προς τον ουρανό, και γι’ αυτό είναι άλλωστε τόσο συνηθισμένο τα καμπαναριά να είναι πολύ ψηλά.

Τα καμπαναριά «δείχνουν» προς τον ουρανό. Παλαιότερα ήταν τα πιο ψηλά σημεία των πόλεων, και λειτουργούν σαν κεραίες εκπομπής. Εκπέμπουν μηνύματα στους κατοίκους της πόλης, στους κατοίκους του αιθέρα, στο σύμπαν. (Λειτουργούν και ως δέκτες της συμπαντικής δύναμης, αν προσαρτηθεί ένα αλεξικέραυνο στην κορυφή τους, όμως που διοχετεύεται τελικά αυτή η δύναμη;)… Τα παράθυρα των καμπαναριών λειτουργούν ως ηχεία που δονούν τις νότες που παράγουν οι καμπάνες.

Επίσης, υποκρίνονται ότι ο ήχος τους έρχεται από τον ουρανό (γι’ αυτό είναι τόσο ψηλά τα καμπαναριά), είναι ένα κάλεσμα που έρχεται από τη Βασιλεία των Ουρανών για να συγκεντρώσει τους πιστούς στο θάλαμο υποδοχής της Βασιλείας, τον εσωτερικό αεροδιάδρομο, δηλαδή τον ναό. Μέσα στον ναό, οι τρούλοι λειτουργούν ως εικόνες ενός εσωτερικού ουρανού…” (Λένα Αδαμοπούλου, Αντίκοσμος, εκδ. Άγνωστο).

Ο Ουρανός είναι δικτυωμένος με τους ναούς της πόλης, απ’ όπου διέρχονται τα πνεύματα προς το ταξίδι τους για την «άλλη πλευρά». Περνούν μέσα από τους ναούς, όπου στέκουν οι πύλες για την αντίπερα όχθη. Και υπάρχουν παλιές εκκλησίες που διαθέτουν πολύ ψηλά καμπαναριά αλλά και πολύ βαθιά υπόγεια. Είναι διπολικοί «σύνδεσμοι» που ο αστικός εξερευνητής μπορεί να τους ανακαλύψει, να παρακολουθήσει τη δραστηριότητά τους, τελικά να τους χρησιμοποιήσει… Αυτά είναι μόνο λίγα από τα πολλά συγκλονιστικά μυστικά του Αντίκοσμου

Εκκεντρικοί αισθητιστές εξερευνούν τις ατμόσφαιρες της πόλης, γλιστρούν από σοκάκι σε σοκάκι, εμπνέονται, εντοπίζουν, κατασκοπεύουν, σημειώνουν, εκστασιάζονται, συναντούν την αστική αποκάλυψη, δημιουργούν με τρόπους καλλιτεχνικούς τη νέα αποκαλυπτική αστική φιλολογία, που με τη σειρά της δανείζει ιδέες στη μεταμοντέρνα μυθολογία της μεγαλούπολης.

Συνομιλούν με τα κτίρια, αφουγκράζονται το παρελθόν, παρακολουθούν φαντάσματα, βλέπουν την αστική φρίκη, αλλά ανακαλύπτουν και την μεταφυσική ομορφιά των διαδρομών και των τόπων, την έξοδο προς το μυστήριο. Βλέπουν πράγματα που οι άλλοι άνθρωποι δεν βλέπουν, γνωρίζουν όλα εκείνα που κανείς άλλος δεν γνωρίζει μέσα στην πόλη. Διαβάζω στο εξαίσιο έργο Η Χρυσή Πύλη της Δύσης τον Μαρίνο Χαραλάμπους να μονολογεί λουσμένος από αστυμαγική έκσταση:

“Δίπλα μου, αισθάνομαι την αρχή της Εγνατίας οδού να δίνει σαν φωτεινός ποταμός την εντύπωση της μεγάλης, ακόρεστης εισόδου στην πόλη. Όλα τα αρπακτικά, θαρρείς, όντα του κάμπου, αγέλες χωρικών ντυμένων με τις παχειές, μαύρες, μεσαιωνικές τσόχες, τους αμπάδες, έρχονται να την καταστρέψουν λεηλατώντας την αισθητική της ηρεμία, ποδοπατώντας με τραχύτητα, αγοράζοντας ηδονή και φθηνά εμπορεύματα. Τους υποδέχονται βαριεστημένοι έμποροι με αργές κινήσεις και οι κακομοίρηδες άνθρωποι των κατωτέρων στρωμάτων, αυτοί που μαζί με τα σκουπίδια προσδίδουν μια καταδικασμένη στην νεκροβίωση μορφή στον τόπο της απωλεσμένης Χρυσής Πύλης, καθώς γεννιούνται, ζουν φυτοζωώντας και πεθαίνουν στην παραβαρδάρειο χώρα, τόπο κατοίκων χωρίς σπίτι και υποχρεώσεις πολίτη.

Γι’ αυτό η περιοχή πέρα από τον δυτικό τομέα φέρει την τραγικότητα της ανέκφραστης, νεκρωμένης ψυχής, της έλλειψης των αισθημάτων, του ακρωτηριασμένου μέλους που έσφαλε, του απολιθώματος. Είναι μια απέραντη, κακοποιημένη μάντρα, από γκρίζο, περιοχή ανυπολόγιστης ανίας, μια ήρεμη κόλαση από κούραση, αδράνεια, χασίς, γράσα και τέφρα, ένα συνεχές εφήμερο έλος από λιμνασμένο πάθος που ποτέ δεν ξεσπά ολοκληρωτικά, και γι’ αυτό μετεωρίζεται στα πρόσωπα παντοτινά επικίνδυνο, η πηγή των καημών. Είναι τόπος αχαρακτήριστος, μη διατηρητέος –αν και αρχαιότατος– ανεκδήλωτος, χωρίς φιλοδοξίες, νεκρός για πάντα, αν και οι αρτηρίες του σφύζουν από ζωή, αφορμή για ένα νατουραλιστικό ποίημα που δεν γράφτηκε ποτέ, ένας βιασμός στη λάσπη μέσα σε τόση κίνηση…

“Τον καιρό εκείνον είχα αποφασίσει να αξιοποιήσω και μαζί να καταδείξω τις σκηνοθετικές δυνατότητες των μεγάλων στοών της Θεσσαλονίκης. Και ήσαν οι δαίδαλοι αυτών των μοναδικών διαβάσεων του περασμένου αιώνα η επίγεια ηχώ των υπογείων στρατιωτικών σηράγγων της που κοιμούνται σε πολύπλοκους σχηματισμούς αγκαλιασμένες με τους αιώνες, μυστικές μνήμες του αμυντικού αριστουργήματος του μεγάλου Δημήτριου του Πολιορκητού….

Σ’ αυτές τις στοές, στα πόδια τους, μεγάλωσα και σήκωσα τα μάτια μου στους φολιδωτούς τρούλους τους, στην ομορφιά τους. Και από το στυλ και τα στολίδια τους μυήθηκα αργότερα στην Τέχνη και στην Αρχιτεκτονική. Σαν πολύπλοκο σύστημα αθέατων διαβάσεων, κρυφών διαδρόμων και διαδρομών, γοήτευαν το καλλιτεχνικό, μαζί περιπετειώδες και τυχοδιωκτικό μέρος της πολύπλοκης ψυχής μου.
“…Βρισκόμουν πάλι μέσα στην άηχη, γαλήνια, θα ’λεγα μαρμαρωμένη στοά, την περίφημη Cite Modiano, την δική μου καταφυγή και παυσίλυπο, ψηλά στα υπερώα, αποτυπώνοντας μία μελαγχολική συνομιλία με το υπερήφανο κτίριο, φωτογραφίζοντας την ακίνητη ατμόσφαιρά της, πηχτή στην ησυχία του μεσημεριού, μακρινάρια που μαγνήτιζαν τα μάτια της ψυχής μου και απότομες σκάλες που γκρεμίζονταν στο degradé σκοτάδι, γαλαρίες που έσβηναν στην ανυπαρξία.
Οι θόρυβοι των δρόμων της αγοράς φιλτράρονταν με το φως σε παυσίλυπη μοναξιά. Η σκόνη έσβηνε τα βήματα δίπλα στα παράθυρα, ο χρόνος σταματούσε στα παλιά κρύσταλλα, σ’ έναν μυστικό, έμμεσο φωτισμό, αμετάβλητο όλη την ημέρα. Εκεί ηρεμούσα…

“Από τα ανοίγματά της οι ήχοι της αγοράς με χάιδευαν θροΐζοντας απόμακροι, σβήνοντας μεμιάς, τι παράξενο, ένα γύρω στις σιδερένιες γρίλιες χωρίς να ταράζουν τον ακίνητο αέρα σ’ αυτές τις μισόφωτες passages με την μεταφυσική ατμόσφαιρα από παλιωμένα υδροχρώματα και σκιερές οροφές, που σαν εποχή τούς ταίριαζε μόνον ο χειμώνας και οι σιδερένιες σόμπες…

Και ήσαν έρημες και πολύπλοκες οι σκοτεινές στοές, αλλοπρόσαλλοι οι δρόμοι σαν τα γεγονότα της ζωής μου και σαν τις σκέψεις ανήσυχες, μια τακτική αταξία στην πολλαπλότητα των επικοινωνιών, καθώς ο δαίδαλος των διαβάσεων με ρουφούσε σαν δίνη με έναν μυστικό ερωτισμό, με μόνη ελπίδα την καταφυγή των ματιών στο τελευταίο φως ψηλά στις θριαμβικές στέγες και τα στολίδια, στη φυγή, στην αναζήτηση της ανεύρεσης…

“Κάθε μήνα, ένας δύο άνθρωποι εμφανίζονταν και άνοιγαν τις πόρτες του μεσοπολέμου, στα πάλαι ποτέ δικηγορικά και συμβολαιογραφικά γραφεία, τα οποία με τις ξεχασμένες εδώ και εκεί ντεμοντέ ταμπέλες τους, τενεκεδένιες, βαμμένες λευκές με μπλε γράμματα ή κρυστάλλινες μαύρες με χρυσά, μου θύμιζαν ανάλογα τον 19ο αιώνα, και που τώρα ήσαν αποθήκες των ισογείων καταστημάτων της στοάς, φέροντας μεγάλα χάρτινα, λευκά κουτιά με κούκλες, μπομπονιέρες γάμων από τούλι, φουντωτές σαν φούστες από χορεύτριες του κλασσικού μπαλέτου, ανακλάσεις από έγχρωμα κρύσταλλα δώρα ή βάζα Βοημίας και πάλι χάνονταν χωρίς να με χαιρετίσουν.

“Κατά τις μελαγχολικές περιηγήσεις μου, Όνειρα ατέλειωτα οδηγούσαν τον καιρό εκείνον τις νύχτες τα βήματά μου με επίμονη επανάληψη σε τεράστια, ασυνήθιστα κτίρια, ζεστά από ομορφιά, που ποτέ μου στη ζωή αυτή δεν είχα αντικρίσει, οκέλλες αιγυπτιακές και αραβικές σαν εκείνες τις δύο του παππού μου στην Αλεξάνδρεια και το Πορτ-Σαΐντ και άλλα κτίρια, και ευρύχωρους προθαλάμους γραφείων με υψηλές οροφές σε μισοφωτισμένες στοές σε χρώμα ώχρας, με μερικούς αρχι-υπαλλήλους που με υποδέχονταν όρθιοι στους διαδρόμους που τα σκούρα προπολεμικά ρούχα τούς προσέδιδαν κάποια επισημότητα, φορώντας επάνω από τα μανίκια, όπως οι λογιστές, μαύρες, μακριές μανσέτες με λάστιχο, που προστάτευαν τα λευκά τους μανικέτια, και οι οποίοι είχα την εντύπωση ότι μου έδιναν κάποιες σημαντικές πληροφορίες…

Σε μια μικρή, ασβεστωμένη ανηφοριά, που έστριβε αριστερά στίλβοντας στο φως των άστρων στη νύχτα, ντυμένη όλο σπιτάκια στα λευκά και σε χρυσές ώχρες βρίσκονταν δύο κατεστραμμένα παλαιά τεμένη, έτσι που να μου δείχνουν τον θόλο τους από μέσα, καθώς ορθώνονταν σε μια μισοσκότεινη ατμόσφαιρα ανεξήγητα, φανερά ερμητικά και απόκρυφα σύμβολα εμπρός μου, όπου κάποιος, το ένοιωθα, με οδηγούσε να τα ιδώ, θέμα απόκοσμο σαν το έργο Οι Ατταβισμοί του Σαλβαδόρ Νταλί, ατταβισμοί μιας παλαιότερης ζωής, σαν μία ξεχασμένη ένταση ενός βίου μιας μαγικής πόλης από το παρελθόν στα μάτια μου, εμένα του ρομαντικού τεχνοκράτη.

Όμως παράλληλα ήταν φανερό, όπως και σε άλλα όνειρά μου, ότι αναζητούσα με αγωνία κάτι που είχα χάσει μέσα από περιπέτειες και ριψοκίνδυνες καταστάσεις στην πόλη, ίσως το ίδιο το πραγματικό μου πρόσωπο ύστερα από τόσες διαφορετικές ζωές κάτω από το αναγκαστικό determinatio μιας αιώνιας αποστολής…

Και φάνταζαν εμπρός μου σαν σαγηνευτικοί θησαυροί όλα αυτά, τα ζωηρά, έγχρωμα όνειρα, που ήσαν, φαίνεται, δημιουργήματά μου, σε κάποια άλλη ζωή, τα οποία από κάποια αιτία δεν τα ολοκλήρωσα και το γεγονός αυτό βασάνιζε την ψυχή μου… Σε τι ανακαλύψεις οδηγήθηκα!…» (Μαρίνος Χαραλάμπους, Η Χρυσή Πύλη της Δύσης, εκδ. Άγνωστο)

Θυμάμαι τον περιβόητο μελετητή και πειραματιστή Παύλο Ζίκα-Θεοδωρόπουλο να γράφει αινιγματικά στις Εξωπόλεις του:  «Η θέα τους διανοίγεται μέσα από το δίκτυο των διαδρομών της πόλης, όπως αυτό μπορεί να γίνει ορατό μόνο από συγκεκριμένα τοπογραφικά σημεία, η ακριβής θέση των οποίων μαρκάρεται πάνω στα κατά τόπους πεζοδρόμια με συγκεκριμένα σημάδια κατανοητά μόνο από εκείνους και από κανέναν άλλον απολύτως.

Η κυκλοφορία τους, από εδώ προς τα εκεί, διεξάγεται κατά τις πιο σκοτεινές νύχτες, και συνήθως στα σημεία εκείνα καίγονται οι λάμπες του δρόμου και δεν λειτουργούν. Οι άνθρωποι της περιοχής, καθώς κοιμούνται, τους ονειρεύονται, παραλλαγμένους. Πολλοί είσοδοι πολυκατοικιών, λεβητοστάσια και στοές, χρησιμεύουν ως είσοδοι διαφυγής προς τις Εξωπόλεις. Φωτογραφίζονται…» (Παύλος Ζίκας-Θεωδορόπουλος, Εξωπόλεις, εκδ. Χάος)


Ο θρυλικός Alan Moore και το The Moon And Serpent Grand Egyptian Theatre Of Marvels. Ο D. M. Mitchell γράφει για τη δεύτερη πράξη αυτού του μυστηριακού σώου στο Λονδίνο: «Alan Moore began to read The Map Drawn On Vapour, a paean/hymn to large cities and the dreaming, subtle undercurrent which infuses and inhabits them. Linking themes political, magickal and historical in a powerful vision of Megapolisomancy he conjured a shifting picture of the current state of human society. His Partner, David J., mimed, mummed and performed enigmatic symbolic gestures at the stage periphery…»

Παράξενοι άνθρωποι στο διπλανό σας διαμέρισμα που μελετούν κάθε νύχτα τις πολυπλοκότητες μιας «Νεο-Πυθαγόρειας Μεταγεωμετρίας», σχεδιάζοντας χάρτες της πόλης με στερεογράμματα. Άλλοι άνθρωποι που κάθε μέρα –στις καθημερινές τους διαδρομές και ρουτίνες– ακολουθούν πιστά τη «Στρατηγική της Αράχνης»: θυμάμαι ένα βιβλίο μέσα σ’ ένα κλειδωμένο ντουλάπι κάπου στο Λονδίνο, κι εμένα να παρακαλώ τον κλειδοκράτορα για να μου το δώσει: The Spider Glyph in Time του Mauricio Santos-Lobos. Ηλεκτρονικές συζητήσεις με τον Kevin Lynch και ένα ντοσιέ στο γραμματοκιβώτιό μου με τον περίτεχνο τίτλο Form Values in Urban History and The Dimensions of Mystic Performance: Place Utopias, Urban Textures and Secret Networks.

Κανείς, απολύτως κανείς, δεν έχει διηγηθεί ανοιχτά τίποτε για τη μυστική ζωολογία της μεγαλούπολης, ούτε για τις παράδοξες χρήσεις της, ούτε για τον αστικό Γουέντιγκο, ούτε για τη μορφολογία των ανέμων και τους χάρτες της κυκλοφορίας τους μέσα στην πόλη, ούτε για τους εξερευνητές των υπόγειων σιδηροδρόμων, και για την υπόγεια πόλη που βρίσκεται κάτω από την πόλη, για την οποία δεν συζητάει κανείς, ούτε για τους Mole-People, ούτε για τη «Ζώνη», ούτε για τις «Συν-Οικίες»…

Άραγε ποιος μπορεί να μιλήσει απερίσκεπτα, με λεπτομέρειες, για τις οπτικές πυραμίδες και για τους αστυμαγικούς κοίλους καθρέφτες, για τα συστήματα «Συντονισμού», για τις υπνωτικές εκπομπές Υμηττού, για την αστική Τηλε-Όραση, για τις διευθύνσεις που δεν υπάρχουν, για τα μυστικά των πολυκατοικιών, για τα Λοραλίνε, για τον αστικό θρύλο της Σαλαμαντρίνα, για τους σύγχρονους καθρέφτες του Αρχιμήδη από κτίριο σε κτίριο στο κέντρο της Αθήνας, για τα στοιχειακά υγρά στους υπονόμους της Θεσσαλονίκης, ούτε για το πως ακριβώς έγινε και εξαφανίστηκαν από παντού τα ξωτικά εξαιτίας των μεγαλουπόλεων και του ηλεκτρισμού, και πού πήγαν…

Σε κάποια γωνιακά παράθυρα, σκιές αγναντεύουν τους δρόμους. Ημερολόγια ονείρων και οι τοποθεσίες της πόλης που έχουν εμφανιστεί ως φόντο σε αυτά τα όνειρα.  Πρέπει να κατασκευαστεί μια Ονειρική Γεωγραφία για τις πολιτείες των ονείρων μας και τις Ονειροχώρες, να συγγραφεί μια «Αστυ-νομία» (οι νόμοι του Άστυ, της Πόλης), να κατατεθεί ένα Αλμανάκ για το τη «Νεκροπολιτειακή Εποχή» που έρχεται… Πρέπει να ανακαλυφθούν τα μυστικά ονόματα όλων των πόλεων και να προφερθούν. Οι πολιτείες είναι πολύπλοκα κατασκευάσματα, αρχιτεκτονικά, διανοητικά, υπερδιαστασιακά.

Χιλιάδες άνθρωποι δίπλα και πάνω σε χιλιάδες ανθρώπους, αμέτρητα στρέμματα δίπλα και πάνω σε στρέμματα από τσιμέντο, από κάτω τους οι υπόνομοι και δίκτυα υπόγειων στοών, από πάνω τους οι ταράτσες, οι ουρανοξύστες, οι εκκλησίες, οι αεροδιάδρομοι του ουρανού, ολόγυρα η μπερδεμένη οικολογία των αρουραίων, των περιστεριών και των γατιών, η αιματοβαμμένη τροφική αλυσίδα των οργανισμών των δρόμων, τα καταστήματα και οι αποθήκες της βιοπάλης, τα σκουπίδια, οι ζητιάνοι, οι ρυθμικές μουσικές των βημάτων, οι πορτοφολάδες, τα φώτα, οι καθρέφτες, οι πινακίδες, τα συνθήματα στους τοίχους.

Όλα τους, σχηματίζουν έναν τιτάνιο, χαοτικό, ζωντανό οργανισμό. Γκραφίτι, κυκλοφορία, έγκλημα, fast food, ταραχές και διαδηλώσεις, πάρκα, φωνές, βιτρίνες, φώτα, πινακίδες, νομάδες των πόλεων, οχήματα, παράθυρα, πρασιές, διαφημίσεις, βλέμματα, φοβίες, σκιές, θερμοκρασίες, ζωτικοί χώροι, φαντασιώσεις, ραντεβού, ρολόγια, εκκλησίες, καλώδια, μπαρ, σωλήνες, καμινάδες, πόρτες, χρώματα, κεραίες, οθόνες, αγάλματα, παπούτσια, ρόδες, τίτλοι εφημερίδων, αναμνήσεις, εικόνες, πρόσωπα, διαδρομές, μυστικά – όλα τους ενώνονται αν τα κοιτάξεις με το σωστό τρόπο. Το απόκρυφο και πολυσύνθετο πρόσωπο της πόλης, μια γιγάντια οντότητα, ο ξενιστής μας, μέσα στον οποίο ζούμε ως παράσιτα, ο ένας εις βάρος του άλλου, πολιορκημένοι από νυχτερινούς δαίμονες ανικανοποίητων επιθυμιών και καταναλωτικών αναγκών.

Οι Urbanomancers, οι «Αστυμάγοι», μπορούν να δουν τα patterns, τα στοιχειακά στερεότυπα της πόλης, τους μετα-μορφικούς σχεδιασμούς, να τους βολιδοσκοπήσουν, να τους μετατρέψουν σε καινούργια σχήματα. Γνωρίζουν ότι υπάρχει μονάχα μία πολιτεία στον κόσμο, εκείνη που την αντικρίζουμε φευγαλέα στα όνειρα, η Αρχετυπική Πόλη, το μακρινό καθρέφτισμα εκείνης της πόλης που ξεκίνησε κάποτε να ορθώνεται στις άμμους της Μέσης Ανατολής πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια, που εμφανίζεται μια φορά κάθε αιώνα για να καταπιεί τους απερίσκεπτους εξερευνητές, που σκορπά τα κατοπτρικά της είδωλα μέσα στο χωρόχρονο.

Όλες οι πόλεις θέλουν να γίνουν αυτή η Πόλη. Κι οι «Αστυμάγοι» πάντοτε ξέρουν το πνεύμα του πλήθους, το πνεύμα της πόλης. Διαισθάνονται τα κενά ανάμεσα στις περιοχές, κενά από τα οποία μπορείς να διαφύγεις «αλλού», κενά τα οποία μπορούν και να σε παγιδεύσουν, κενά στα οποία μπορεί να στηθεί μια παρα-νοητική ενέδρα.

Ξέρουν γιατί ο χρόνος δεν κυλά φυσιολογικά αργά τη νύχτα στο Μετρό. Ξέρουν τι θα συμβεί αν χτυπήσεις τρεις φορές στη μικρή πράσινη πόρτα στη γωνία της 4ης και της 5ης οδού. Μπορούν να διαβάζουν τα ονόματα πίσω από τα ονόματα, τα τοπωνύμια πίσω από τα τοπωνύμια. Μπορούν να φτιάξουν χάρτες που θα σε οδηγήσουν σε κρυφές τοποθεσίες, να σου διδάξουν αντισυμβατικούς τρόπους για να κάνεις τις καθημερινές γνωστές σου διαδρομές. Κανένας Αστυμάγος δεν θα πήγαινε τη νύχτα σε ένα πάρκο με συγκεκριμένα αναγνωριστικά χαρακτηριστικά.

Δεν μπορείς να εντοπίσεις έναν «Πολιτειουργό» αν ο ίδιος δεν θέλει να τον εντοπίσεις, δεν μπορείς να τον παρακολουθήσεις, να ακολουθήσεις τα ίχνη του, δεν θα μάθεις ποτέ τίποτε γι’ αυτόν αν αυτός θέλει να σου κρυφτεί. Δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ αυτόν αν θέλει να σε παγιδεύσει, βρίσκεις τον εαυτό σου να καταλήγει εκεί ακριβώς που αυτός θέλει να είσαι. Ακόμη κι αν αυτός είναι πολύ μακριά, έρχονται σ’ αυτόν από το πουθενά συμπτώσεις που μεταφέρουν συγχρονιστικές πληροφορίες για τις κινήσεις σου, μέσα από τυχαία περιστατικά και μηνύματα που παρακολουθεί.

Μπορεί να σε καλέσει όποτε θέλει, να σε κάνει να ακολουθήσεις συγκεκριμένες διαδρομές για να τον συναντήσεις. Είναι ο Άρχων του Λαβύρινθου. Γνωρίζει ειδικές πληροφορίες για τα γκέτο της πόλης, για τις στατιστικές ατυχημάτων σε συγκεκριμένα σημεία, γνωρίζει τον ιδιότροπο συγχρονισμό των φαναριών της κυκλοφορίας, ξέρει ποιοι τύποι ανθρώπων συχνάζουν σε ποια μέρη, γνωρίζει –με δικούς του υπολογισμούς και έρευνες– τους χάρτες του ηλεκτρικού, του υδραυλικού και του τηλεφωνικού δικτύου της πόλης (χάρτες που απαγορεύεται να τους γνωρίζει ο πολίτης),

…γνωρίζει τις διαδρομές των ταχυδρόμων, μπορεί να αφήσει μηνύματα σε όλη την πόλη τοποθετημένα έτσι ώστε να τα δουν μονάχα οι άνθρωποι της επιλογής του, ξέρει τι σημαίνουν τα παράξενα σύμβολα από τα οποία βρίθουν οι δρόμοι της πόλης, διακρίνει τα μικρά καρφάκια που σημαδεύουν κάποια συγκεκριμένα πεζοδρόμια, γνωρίζει τα χρονοδιαγράμματα και τις διαδρομές των λεωφορείων και βγάζει εκπληκτικά συμπεράσματα παρακολουθώντας σε ποιες στάσεις κατεβαίνουν κάποιοι άνθρωποι, μπορεί να παρακολουθήσει τη δράση των Παρανοητικών Οντοτήτων μέσα στην πόλη, κατέχει τα μυστικά που ξεκλειδώνει η γνώση παλιών χαρτών της πόλης, που υποδεικνύουν τι υπήρχε εκεί που τώρα υπάρχει κάτι άλλο…

Μπορεί να ταξιδεύει με τρόπους απερίγραπτους, μπορεί να είναι αόρατος…

Μπορεί και να μην ισχύουν όλα αυτά, να είναι απλά ένας πολύπλοκος αστικός θρύλος. Όμως, η ίδια η πόλη δεν είναι άραγε ένας αστικός θρύλος; …


Terra Papers
READMORE
 

Οι καλύτερες θεάσεις Α.Τ.Ι.Α. του 2012 (Best UFO Sightings Of 2012)


READMORE
 

Οι καλύτερες θεάσεις Α.Τ.Ι.Α. του Δεκέμβρη (Best Of UFO Sightings Of December 2012)


READMORE
 

Επιστολή του Dr. Stanislaus Hinterstoisser

 Ο Δρόμος Οδηγεί προς τα Μέσα …

Διευθυντή του Ινστιτούτου του Salzburg για την Μελέτη των Μαγικών και Αποκρυφιστικών Φαινομένων, προς τον κ. Colin Wilson, και μεταφρασμένη με διορθώσεις από τον Dr. Carl Tausk
Franz-Kleingasse 315, Βιέννη 1190

Αγαπητέ Κύριε, Η μακρά γνωριμία με τον αξιότιμο συνάδελφό σας (ή θα έλεγα συνεργάτη σας;) Dr. Tausk, του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Βιέννης, καθώς και μία εμπεριστατωμένη γνώση των εκτεταμένων γραπτών σας, με έχουν πείσει ότι είστε το σωστό και κατάλληλο άτομο για να εμπιστευθώ πληροφορίες ιδιαίτερης σημασίας και βαρύτητας.

Όπως ήδη γνωρίζετε, εγώ και οι συνεργάτες μου έχουν περάσει πολλά χρόνια μελετώντας τα μαγικά φαινόμενα σε σύγχρονες βιβλιοθήκες της Ευρώπης, των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, καθώς και σε παλιές βιβλιοθήκες και συλλογές χειρογράφων στη Βιέννη, τη Σαραγόσσα, την Οξφόρδη και την Καρμανία.
Και έχουμε ταξιδέψει ακόμα πιο μακριά ώστε να πάρουμε συνέντευξη από τους επαγγελματίες των αποκρυφιστικών τεχνών—ακόμα και σε καταστάσεις πραγματικού κινδύνου (δες τα Πρακτικά* της Εταιρείας μας, passim)

* Veröffentlichungen der Gesellschaft zur Untersuchung magischer und okkulter Erscheinungen (Vienna, 1911-38, 1945-77)

Σκεπτόμενος χωρίς αλαζονεία, μπορώ να συγκρίνω τον εαυτό μου με τον σπουδαίο Arminius Vámbéry, μία γνωριμία που έκανα μέσω του γάμου μου με τη σύζυγό μου, του οποίου τα ταξίδια στην κεντρική Ασία συναγωνίζονται εκείνα του Comte de Gobineau μερικά χρόνια πριν, και το γεγονός ότι ασπάστηκε τον Μπαχαϊσμό προκαλούσαν έκπληξη στους σύγχρονούς του.
Οι εμπεριστατωμένες και σε βάθος μελέτες του σχετικά με τις μαγικές παραδόσεις της Ανατολής είναι γνωστές μόνο σε μερικούς που γνωρίζουν να διαβάζουν Ουγγρικά, εφόσον ό,τι έγραψε σχετικά με το αντικείμενο είναι γραμμένο σε αυτή τη γλώσσα ώστε οι ανακαλύψεις του να μην πέσουν στα χέρια ανεύθυνων και ανώριμων ανθρώπων. Ούτε και αυτά τα χειρόγραφα έχουν ποτέ εκδοθεί ή μεταφραστεί.

Όπως διακρίνεται από τη λίστα με τις δημοσιεύσεις μου, ξεκίνησα σαν απλός αμιγώς ιστορικός σε συνεργασία με τους καθηγητές Dr. Lutz και Dr. Deak του παν/μίου της Βουδαπέστης, και η ενασχόλησή μου με τον αποκρυφισμό έγινε λίγο έως πολύ από τύχη.

Όμως, αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Αρκεί η διαπίστωση ότι όσο περισσότερο μελετούσα τη μαγεία, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμουν τα πρακτικά αποτελέσματα που έχουν απήχηση σε βάθος—σχετικά με όσα ανέφερα πριν, μπορώ να σκεφτώ ότι αυτά στράφηκαν εναντίον μου. Ή καλύτερα, θα έλεγα ότι απελευθερώθηκαν σε βάρος μου, με έναν τρόπο (ελπίζω να μην ακουστώ ιδιότροπος) καταπληκτικά ίδιο όπως αυτών στο έργο σου Mind Parasites (Νοητικά Παράσιτα), που επιτίθενται στις αντιλήψεις των θυμάτων τους.

Επιστολή του Dr. Stanislaus Hinterstoisser

Στην πραγματικότητα, όταν διάβασα το μυθιστόρημα για το οποίο συζητάμε (σ. Mind Parasites), συγκλονίστηκα από την ομοιότητα που είχε με τις προσωπικές μου εμπειρίες και από το βαθμό που συσχετίζεται με γνωστά ιστορικά και ψυχολογικά φαινόμενα. Η σχέση του με το έργο του Lovecraft (εκείνου του ακαλαίσθητου συγγραφέα σύμφωνα με την προσεκτική ματιά του Dr. Williams) θα γίνει προφανής στη συνέχεια.

Έχω διαβάσει αρκετά από το έργο του H. P. Lovecraft, ώστε να αντιληφθώ ότι έχουμε να κάνουμε με ένα απλοϊκό άτομο, αμαθή και χωρίς να είναι πολύ καλά εξοικειωμένο με τις λεπτότητες του ύφους (αν και εγώ δεν θα το τραβούσα τόσο μακριά, όπως ο Dr. Williams που καταδικάζει το ύφος του). Ένα άτομο που αποτόλμησε αδιάκριτα να μπει σε περιοχές μελέτης και εμπειρίας οι οποίες προορίζονται για εκείνους που είναι κατάλληλα εξοπλισμένοι για την αντιμετώπισή τους—ένα πρόσωπο που κατάφερε, ίσως και λόγω της έμφυτης τηλεπαθητικής του ικανότητας (για την οποία δεν υπάρχει αμφιβολία), να κάνει επαφή με δυνάμεις που ήταν πέρα από τον έλεγχό του. Αυτές τελικά τον κατέστρεψαν.

Φυσικά μου πήρε χρόνο να εκτιμήσω την σημαντικότητα, αν όχι του ίδιου του Lovecraft, τουλάχιστον των δυνάμεων που απελευθέρωσε. Αρχικά βρισκόμουν σε σύγχυση από την ανεπαρκή του κατανόηση σχετικά με την επιστήμη, τα βουνά του που ήταν ψηλότερα από τη θέση των Ιμαλάϊων, όχι στη σελήνη, αλλά στην ήπειρο της Ανταρκτικής – που είχε εξερευνηθεί ήδη στην εποχή που έγραφε, πριν τον πόλεμο. (Ήμουν στην πραγματικότητα μέλος της αποστολής που πήγε στην Ανταρκτική σταλμένο από τη Γερμανικό κράτος εκείνη την εποχή, για την οποία έχει γίνει πολύ συζήτηση).

Επίσης, δεν ήταν αναμενόμενο ότι ένας απλός και σχετικά αγράμματος ερευνητής θα μπορούσε ενδεχομένως να παράγει ένα τέτοιο έργο μόνος του, χωρίς βοήθεια. Ωστόσο, όπως ένας βιομηχανικός εργάτης που χειρίζεται πολύπλοκα μηχανήματα των οποίων η κατασκευή προέρχεται από την συσσωρευμένη εμπειρική γνώση πολλών γενεών τεχνολόγων, είναι ικανός—ακόμα και από τύχη—να ρίξει ολόκληρη πόλη στο σκοτάδι ή να την φωτίσει απλά τραβώντας έναν μοχλό, έτσι και ένα άτομο που φέρει την σφραγίδα του Lovecraft, βασιζόμενος στην συσσωρευμένη γνώση αιώνων (και πρέπει να θυμόμαστε ότι σχεδόν όσα έχουν ξεχαστεί τόσα έχουν γίνει γνωστά) θα ανακάλυπτε ότι κατέχει δυνάμεις, έστω και αν τις ελέγχει ατελώς, πολύ περισσότερες από ό,τι θα περίμενε από ένα ον του δικού του διαμετρήματος.

Ανεξάρτητα από τις ελλείψεις που παρουσιάζει, δεν είναι ότι τον περιφρονώ. Πόσοι «μεγάλοι άνδρες,» αν η επιτυχία τους μετρηθεί σωστά, οφείλουν περισσότερα στην τύχη τους σε ό,τι τους συμβαίνει από τις καλές πηγές ενέργειας, όπως πολλοί άνθρωποι που είναι ραβδοσκόποι, χωρίς να αντιλαμβάνονται με κανένα τρόπο ότι απλά καταφέρνουν να προκαλούν μία διέγερση σαν το ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς να χρειάζεται να έχουν κάποια ιδιαίτερη εξυπνάδα από μέρους τους. Το μόνο που χρειάζεται να σκεφθεί κάποιος είναι η αδιαμφισβήτητη επίδραση που έχουν οι πλανήτες πάνω στον χαρακτήρα και τη μοίρα, ένα θέμα που σήμερα έχει ευρέως μελετηθεί από τον καθηγητή Hans Eysenck και μία ομάδα άλλων, για να καταλάβει σε ποιο βαθμό είμαστε πλάσματα του πεπρωμένου μας, για να το πούμε έξω από τα δόντια.

Η έρευνα που πραγματοποίησα κατά την επίσκεψή μου στο New England τον Μάρτιο, 1975 έδειξε χωρίς αμφιβολία ότι ο Winfield Lovecraft ήταν μέλος του Αιγυπτιακού Κλάδου του Ελευθεροτεκτονισμού που ιδρύθηκε ή τουλάχιστον εκδηλώθηκε από τον «Alexander, Count Cagliostro», ναι που ήταν μεν απατεώνας, αλλά παράλληλα και επικίνδυνος χειριστής των μυστικών δυνάμεων.

Στην πόλη Prov­idence, Rhode Island αυτή η κοιμισμένη πόλη που έχει προσφέρει τόσο στον πολιτισμό και σε θέματα που αφορούν το πνεύμα, μου δημιουργήθηκαν απορίες, οι οποίες με οδήγησαν σε αυτούς που ασκούν την σύγχρονη Αιγυπτιακή Μασονία. Όπως σου είναι γνωστό, αυτοί διατηρούν μία μεγάλη αποκρυφιστική γνώση που εκφράζεται σε τελετουργίες που εξηγούνται μόνο στους μυημένους, αν και διαδίδονται ως ένα βαθμό σαν απλά τελετουργικά από εκείνους που ασκούν την απλή Μασονία.

Καθώς ήδη γνωρίζεις, όλες οι Μασονικές τελετουργίες είναι λίγο έως πολύ μυστικές, αλλά όχι και τόσο μυστικές σαν εκείνες των σκοτεινών σεκτών—ή θα πρόσθετα, εκείνων των υψηλόβαθμων, των κατά τα άλλα κανονικών Στοών. Δεν είναι μυστικό, ότι κατά τη διάρκεια της μακριάς ζωής μου έχω συμμετάσχει σε διαφορετικές Μασονικές, μαγικές και σουφιστικές σέκτες ώστε να μεγαλώσω τον όγκο των πληροφοριών μου που είναι σχετικές με αυτές τις δραστηριότητες.

Δεν χρειάζεται να κατονομάσω ότι αυτές τις δραστηριότητες που υπαγορεύτηκαν περισσότερο από την επιστημονική μου περιέργεια, παρά από θαυμασμό και που επικεντρώνονταν στην συγκέντρωση υλικού, το οποίο—θεωρητικά τουλάχιστον—μπορεί να εκδοθεί, μου δημιούργησαν πολλούς εχθρούς. Αυτές οι σέκτες ήταν ποικίλου περιεχομένου, με τις περισσότερες να μην είναι τίποτα παραπάνω από ημι-ροταριανές ομάδες μαζί με μερικές αμπελοφιλοσοφίες, άλλες ήταν πραγματικές πολιτικές συνομωσίες, ιδιαιτέρως πετυχημένες γιατί λειτουργούσαν παρασκηνιακά, και άλλες ακόμα που είχαν αξιοσημείωτη εμπειρία στη μαγεία και μερικές φορές εξαιρετικά επικίνδυνης φύσεως.
Οι Αιγύπτιοι Μασόνοι ανήκουν στην τελευταία αυτή κατηγορία και έχουν επηρεάσει σε εκτεταμένο βαθμό και άλλα παρακλάδια της Μασονίας με τα πυραμιδοειδή τελετουργικά τους (δες παραπάνω). Στην πραγματικότητα, πολλά από τα μέλη τους, συμπεριλαμβανομένου και του πατέρα του Lovecraft έχουν υπάρξει μέλη και αμιγώς κανονικών Μασονικών στοών που έχουν σχέση με τη Μεγάλη Στοά του Λονδίνου (κάτι που ισχύει για τις περισσότερες Αμερικάνικες Μασονικές Στοές) και που δικαίως υποστήριξε, ο όχι κάτι λιγότερο από αυθεντία, Nesta Webster, ότι είναι εντελώς αβλαβείς.
Ωστόσο, οι Αιγύπτιοι Μασόνοι έχουν περισσότερη σχέση με τη Grand Orient Lodge of France, η οποία αρχικά είχε οργανωθεί από τους Weishaupt Illuminati και έχει σχέση με τη Society of Jaco­bins στην οποία και ανήκε καθένας από τους ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης, και που σήμερα ανάμεσα στα μέλη της είναι και ο πρόεδρος Giscard D’Estaing και ο λεγόμενος αντίπαλός του Μ. Mitterand.

Ένας μυστικός Illuminatus και Ιακωβίνος ήταν ο Giuseppe Balsamo, με το κωδικό όνομα Cagliostro, ο οποίος όπως και ο Rasputin στην Ρωσία, είχε ρόλο κλειδί στην Επανάσταση στην δυσφήμιση της βασιλικής οικογένειας (στην περίπτωση της Marie Antoinette και του διαμαντένιου κολιέ) και είχε διδαχθεί προσωπικά από τον ίδιο τον Weishaupt—αυτόν τον Ιησουίτη συνωμότη, του οποίου το ανέκδοτο έργο περιλαμβάνει ανάμεσα σε πολλά άλλα και το αρχικό κείμενο αυτού που αργότερα έγινε γνωστό σαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, όταν αυτό δημοσιεύτηκε τελικά το 1848.
Το ενδιαφέρον που παρουσιάζει ο Cagliostro σε ό,τι αφορά εμάς παρουσιάζεται στο γεγονός ότι άφησε συγκεκριμένα χειρόγραφα στους ακολούθους τους στην Αιγυπτιακή Σέκτα, συμπεριλαμβανομένων και αποσπασμάτων από το αρχικό Necronomicon. Μπορεί να ακούγεται περίεργο, ότι αυτό το σχεδόν άγνωστο πρόσωπο, ένας ταπεινός κάτοικος του Palermo θα είχε στην κατοχή του ένα τόσο σημαντικό έγγραφο.

Δεν είναι ευρέως γνωστό ότι ο άμεσος πρόγονός του έβγαλε αρκετά χρήματα παρουσιαζόμενος σαν ο τελευταίος (αναχρονισμός) Σταυροφόρος, Sebastian of Portugal, ο οποίος πιθανόν πέθανε στο πεδίο της Μάχης του Alcazar το 1578. (Λέω πιθανόν, αφού αυτή η εκδοχή είναι αληθινή, αλλά η επιστημονική ειλικρίνεια με αναγκάζει να προσθέσω ότι από τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάζονται από τον σύγχρονό του Father Texeira και άλλους, φαίνεται ότι ο αυτός που ισχυριζόταν τα παραπάνω από Σικελία που παρουσιάστηκε είκοσι χρόνια μετά το θάνατό του ήταν την πραγματικότητα ο χαμένος Βασιλιάς.)

Οι πληροφορίες μου (που δίνω με κάποια επιφύλαξη λόγω του φόβου να μην αποκαλύψω ακούσια για το πώς τις απέκτησα) λένε ότι ο πατέρας του Lovecraft διδάχθηκε την ανάγνωση αυτών των περικοπών από το Necronomicon από τον Tall Cedar (όπου η αποκάλυψη του «πραγματικού» του ονόματος ακόμα και τώρα συγκεντρώνει πολύ περισσότερο μίσος από όσο υπάρχει σε αυτήν την υπόθεση.)

Ο Tall Cedar με την σειρά του πήρε το κείμενο από το Innermost Shrine, στο οποίο δόθηκε από τον Fouquier Tinville, τον Dzherzhinsky της Γαλλικής Επανάστασης, ο οποίος με τη σειρά του το πήρε με χρήση βίας από τους οπαδούς του Cagliostro. Το Innermost Shrine, όπως γνωρίζεις έχει προέλευση Mingrelian και ήταν τουλάχιστον 140 ετών όταν αυτό πέθανε.

Δεν θα σε κουράσω περισσότερο με όλη τη μεγάλη ιστορία που ανακάλυψα για το πόσο πίσω στον αρχαίο κόσμο πηγαίνει το Necronomicon. Θα θυμάσαι το έργο μου με τον τίτλο Prolegomena zu einer Geschichte der Magie όπου και οι τρεις τόμοι καταστράφηκαν με το που βγήκαν στην κυκλοφορία, αν και νομίζω ότι ο Dr. Williams σαν μέλος της Εταιρείας έχει αντίγραφα και των τριών τόμων στην κατοχή του.

Αρκεί να προσθέσω ότι μπόρεσα να ανιχνεύσω τη γραμμή των μαγικών συσχετισμών προς τα πίσω, από την εποχή του Cagliostro έως τα μέλη της Χασσιδικής σέκτας και των προγενέστερών τους ανάμεσα στους Σεφαρντίμ της Ισπανίας. Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι δεν υπήρχε καθολική εκτίμηση του Necronomicon ανάμεσά τους. Όχι μόνο οι Εβραϊκές κοινότητες είχαν τις δικές τους μαγικές παραδόσεις που πηγαίνουν πίσω στην Cabbala, και τελικά έχουν τις ρίζες τους στην Ερμητική παράδοση της Αιγύπτου και στη Βαβυλωνιακή μαγεία, αλλά υπάρχει και ένας μεγάλος αριθμός ραβίνων με επιρροή που προβάλλουν αντιρρήσεις μπροστά σε κάθε μαγική έκφραση, και έχουν απόλυτη Ταλμουδική εξουσία που δικαιολογεί αυτή τη στάση τους.

Το κείμενο του Necronomicon, πιθανόν στην πληρέστερη μορφή του που υπάρχει σήμερα έφθασε στα χέρια τους μέσω των Αράβων της Ισπανίας, και περισσότεροι από ένας συνάδελφοί μού παρατήρησε τις ομοιότητες μεταξύ του Necronomicon και του Kitab-al-Ihud. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία πως όπως τόσα άλλα που έχουν σχέση με τη Μουσουλμανική κουλτούρα, αυτό το μαγικό χειρόγραφο χρονολογείται από την εποχή των Περσών, και η λέξη κλειδί για αυτή τη σύνδεση είναι το όνομα του Dariush al-Gabr (του Απίστου), ενός Ζωροάστρη που έζησε τον 9ο αιώνα και έγραψε στα Αραβικά και τα Περσικά.

Στην Περσία είναι πιθανόν ότι το Necronomicon πήρε την σημερινή του μορφή, γιατί ο κωδικός σύμφωνα με τον οποίο είναι γραμμένο είναι βασισμένος στην γραφή Pahlavi. Ίσως δεν γνωρίζεις ότι αυτή η γραφή δεν χρησιμοποιήθηκε αρχικά μόνο για την Σημιτική Αραμαϊκή γραφή, η οποία έπρεπε να μεταφραστεί, να αναγνωσθεί και να ανασυνταχθεί στα Περσικά, όλα μαζί ταυτόχρονα. Δεν προκαλεί έτσι έκπληξη ότι η φωνολογία της Pahlavi έπρεπε να αναδιαμορφωθεί στη βάση του φωνολογικού κανόνα, προβάλλοντας τους ήχους των Αχαιμενιδών στο μέλλον και τους ήχους των Αραβοποιημένων Νέων Περσικών στο παρελθόν! Μόνο η ανακάλυψη των Οσσετικών κειμένων (γραμμένα στη γλώσσα των Ιρανών Αλανών του Καυκάσου) μας έχει επιτρέψει να επιβεβαιώσουμε αυτές τις προβολές.

Φυσικά, η Περσική παράδοση, με την σειρά της συνδέει την Βαβυλωνιακή μαγεία με την Ερμητική παράδοση του Αιγυπτιακού ιερατείου του Θωθ. Δεν είναι πιθανόν σε αυτό το σημείο να ακολουθήσουμε ακριβώς το πώς παραδόθηκε το κείμενο του Necronomicon μέσα στο χρόνο, αν και τα περισσότερα από τα πιο πιθανά ονόματα αναφέρονται στα Προλεγόμενά μου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι είμαστε σε θέση να συγκρίνουμε τις θέσεις των αρχαίων με εκείνες που συναντάμε στο ίδιο το Necronomicon.

Στον Τιμαίο του Πλάτωνα φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο ίδιος άντλησε τις πληροφορίες του σχετικά με την Ατλαντίδα από το ιερατείο του Θώθ, το οποίο του αποκάλυψε την ημερομηνία καταστροφής τόσο της πόλης όσο και του συγκεκριμένου πολιτισμού, 9.000 χρόνια πριν την εποχή του. Όχι μόνο οι ιερείς του Θώθ διατηρούσαν τις γραπτές παραδόσεις (τώρα, αλίμονο, αν ήταν γνωστές σε εμάς οι ιερογλυφικές επιγραφές μαζί με μερικά ημιτελή καλλιγραφικά χειρόγραφα), αλλά είχαν πρόσβαση και σε Σουμεριακές πηγές που προηγούνται αρκετά της Πρώτης Αιγυπτιακής Δυναστείας.
Αυτό που αποτέλεσε οδηγό μου σε αυτή την υπόθεση ήταν οι γνωστές μελέτες του Waddell, όπως το Makers of Civilisation κτλ., ο οποίος εφαρμόζει ανάλογες μεθόδους για τη διευκρίνιση των Σανσκριτικών, Κελτικών και άλλων αρχαίων πηγών για να ρίξει φως στους προγόνους των Σουμερίων. Η μέθοδος αυτή αποδείχθηκε ότι ήταν αρκετά επιτυχής, σε συνδυασμό με τα διαθέσιμα στοιχεία που αφορούν τη γλώσσα και είχα τη δυνατότητα έτσι να βασιστώ στις μελέτες του ώστε να πραγματοποιήσω την δική μου μερική μετάφραση του Necronomicon. Αποτέλεσε τον καρπό πολλών χρόνων «σκληρής δουλειάς,» και τώρα βρίσκεται σε ένα μέρος προστατευμένο όχι μόνο με φυσικά προστατευτικά μέσα, αλλά πίστεψέ το ή όχι και με μαγικά τελετουργικά.

Έχω δει πάρα πολύ καλά την αποτελεσματικότητα που έχουν αυτά ώστε να τα περιφρονώ.
Θα βασιστώ στο μερικώς μεταφρασμένο κείμενό μου μέχρι το θάνατό μου, για το οποίο έχω αφήσει εντολές να δοθεί σε πρόσωπα που σέβονται τη δουλειά μου και ξέρουν πώς να διατηρήσουν αυτά που είναι πολύτιμα σε αυτό, ενώ παράλληλα γνωρίζουν πώς να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τις κακές επιρροές. Όμως, υπάρχουν ακόμα πολλά να μεταφραστούν, και πολλά εξαρτώνται στο πόσο ακόμα διάστημα η Αυστριακή κυβέρνηση έχει τα μέσα να χρηματοδοτεί τα υπολογιστικά μας προγράμματα.

Το Necronomicon, όπως γνωρίζεις, είναι γραμμένο σε έναν κώδικα που είναι ιδιαιτέρως περίπλοκος, συνδυάζοντας στοιχεία από δύσκολες γλώσσες μαζί με τις συνήθεις παγίδες. Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, ότι η προπολεμική μου εκπαίδευση στο Enigma machine αποδείχθηκε τελικά χρήσιμη. (Μου αρέσουν, όπως γνωρίζεις, τα αστεία). Και είναι αρκετά περίεργο ότι η ανάμειξη του Dr. Williams κατά τη διάρκεια του πολέμου στο πρόγραμμα ραντάρ του Bletchley Par αποδείχθηκε επίσης εξαιρετικά χρήσιμη. Πόσο λυπηρό είναι ότι δεν μπορέσαμε να συνεργαστούμε από την αρχή—για έναν καλό σκοπό, φυσικά.

Ο Dr. Williams έχοντας κάνει σπουδές στην Αγγλία, αντιλήφθηκε ότι τρεις πολύ διαφορετικοί συγγραφείς είχαν έρθει αντιμέτωποι με κομμάτια της αλήθειας. Η πρώτη ήταν η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Enid Nesbit, σύζυγος του ερωτύλου John Bland, μέλους της Fabian Society (Φαβιανή Εταιρεία). Ξεκίνησε απλά προσπαθώντας να προκαλέσει το ενδιαφέρον των παιδιών με τις ιστορίες της, αλλά σύντομα βρήκε ότι ο καλύτερος τρόπος ήταν να γράψει κάτι για τη μαγεία.
Χρησιμοποιεί πολλά από τα γνωστά στοιχεία όπως ένα χαλί ευχών, ένα φυλαχτό, και μία νεράιδα (αν και αρκετά περίεργη, μαλλιαρή με μάτια πάνω σε μακρούς μίσχους), αλλά και φανταστικά. Το χαλί συνήθως κινείται, είναι άκαμπτο και με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρονται τα χαλιά στο Χίλιες Και Μία Νύχτες. Οι ευχές που πραγματοποιούνται από αυτήν την νεράιδα γίνονται πραγματικότητα, οι οποίες είναι ιδιαίτερα ζωντανές και αρκετά ανησυχητικές. Όμως, αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι το Φυλαχτό.

Πρόκειται για ένα μισό-φυλαχτό με τη δύναμη να μεγαλώνει σαν τόξο μέσα από το οποίο τα παιδιά περνούν σε διαφορετικούς χρόνους, ψάχνοντας να βρουν το άλλο μισό του φυλαχτού, ώστε να ολοκληρωθεί το φυλαχτό και να τους επιτρέψει να πραγματοποιήσουν αυτό που η καρδιά τους επιθυμεί. Στο άκουσμα της Λέξης Δυνάμεως, τόσο όμοια με την πραγματική που με κάνει να τρέμω, το μισό-φυλαχτό μεγάλωνε σε ένα μεγαλύτερο τόξο και τα παιδιά περνούσαν μέσα του. Αυτός είναι ο Δρόμος, και το έχεις γράψει. Ο μόνο τρόπος που μπορώ να χειριστώ αυτό το θέμα είναι με δέος που του αξίζει.

Άλλος ένας συγγραφέας που βοηθάει είναι ο Tolkien, όπου οι φανταστικές του ιστορίες για τον Sauron και τις δυνάμεις του σκότους της Mordor ταιριάζουν πολύ καλά σε ό,τι έχει να κάνει με τις σύγχρονες πολιτικές εξελίξεις. Οι αλληγορίες του αφορούσαν κρυμμένες νύξεις για το τι πραγματικά γινόταν και αυτό αναπόφευκτα προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια.

Όμως, ο πιο σημαντικός ήταν ο Lovecraft όπου οι προφανείς εμμονές του αποκάλυψαν τον φόβο σχεδόν σε αρκετά μεγάλο βαθμό από αυτόν που το πεπερασμένο μυαλό μας είναι σε θέση να διαχειριστεί ή να παλέψει με αυτόν.

Αρκετά, όμως, με όλα αυτά. Το να περιγράψουμε το πώς ακολουθήσαμε την πορεία τους, δεν νομίζω ότι είναι βαρετό, αλλά απλά δεν υπάρχει χρόνος. Το αισθάνομαι. Πρέπει να σου πω, έχοντας ένα συγκεκριμένο προαίσθημα, ότι τα νοητικά παράσιτα για οποία έχεις γράψει υπάρχουν όλα πραγματικά, έχουν επιρροή και ακόμα κάτω από διαφορετικές μορφές είναι ορατά.
Το να τα περιγράψω σαν διαβολικά, όπως και έκανα όταν αρχικά τα συνάντησα στην πορεία της έρευνάς μου είναι γελοιωδώς ανεπαρκές. Είναι σαν ένα μυρμήγκι να θεωρεί κακό έναν μυρμηγκοφάγο. Ακόμα καλύτερα, είναι σαν τα μυρμήγκια να θεωρούν έναν άνθρωπο κακό επειδή καταστρέφει τη φωλιά τους.

Γιατί τα νοητικά παράσιτα είναι μία πτυχή αυτών που ονόμαζε ο Lovecraft, Μεγάλοι Παλαιοί, οι οποίοι διατίθενται το κακό μόνο στο βαθμό που τα μεγάλα κενά του εσωτερικού νου μας τους ενδιαφέρουν, σαν μία σφαίρα πως εξερεύνηση (ή καλύτερα, θα έλεγα ότι είναι το μεγάλο συλλογικό ασυνείδητο που μοιραζόμαστε, το οποίο τους ενδιαφέρει), ενώ η μικροαστική οντότητα της ύπαρξής μας δεν τους ενδιαφέρει περισσότερο από ό,τι ενδιαφέρει εμάς η αντίστοιχη των μυρμηγκιών.

Είναι το ημι-αιώνιο (θα τολμούσα να πω «αιώνιο) πνεύμα το οποίο τους ενδιαφέρει. Είναι, όμως, κουραστικό να είναι κάποιος το παιχνιδάκι των δυνάμεων που είναι ταυτόχρονα στοιχειώδεις και με γνώση. Κουράστηκα, όπως ένα γατάκι κουράζεται στα παιχνίδια στα χέρια των αμείλικτων παιδιών. Οι πονοκέφαλοί μου που ήταν συχνά η αιτία για να παραπονιέμαι γίνονται όλο και περισσότερο πιο δυνατοί, και τώρα μπορώ να εργαστώ μόνο για μερικές ώρες. Παραμένει, όμως, ο τρόμος που πριν ήταν απλά μία συνειδητή περιέργεια. Σε προειδοποιώ μία φορά και δύο φορές. Πρέπει να είσαι προσεκτικός, τολμηρός, αλλά μετρημένος.

Ο Δρόμος οδηγεί προς τα μέσα …

Τις ευχές μου, και θα επιστρέψω στο ζήτημα αυτό όταν νιώσω καλύτερα.

Με μεγάλη εκτίμηση,

Dr. Stanislaus Hinterstoisser

ΥΓ. από τον Dr. Carl Tausk: όπως πληροφορηθήκατε από το τηλεγράφημά μου, ο Dr. Hinterstoisser πέθανε λίγο καιρό μετά αφού έγραψε τα παραπάνω. Ευτυχώς, έχω το κυριότερο μέρος των σημειώσεών του και τη μερική μετάφρασή του στο Necronomicon.


Σημείωση ION MAGGOS: Η φυσική πραγματικότητα, όπως την αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, αγγίζει ένα μικρό μόνο μέρος της νοητικής ανθρώπινης λειτουργίας. Ένα μέρος στο οποίο μας έχει επιτραπεί μια σχετική πρόσβαση και κίνηση, σε ένα περιορισμένο αριθμό διαστάσεων. Σαν κάτι, ένας μηχανισμός ή μια σφραγίδα να έχει κλειδώσει τον άνθρωπο έξω απ’ το αχανές πεδίο όλων των δυνατοτήτων του. ( TERRA PAPERS Η Αλήθεια Είναι Ολοφάνερη )

Η φύση αυτού του μηχανισμού, που εντυπώθηκε βιολογικά μέσα στο ανθρώπινο γονιδίωμα σε κάποια στιγμή της εξέλιξης του, είχε διπλό ρόλο. Απ’ την μια να τον εγκλωβίσει σε μια φούσκα ψευδαισθήσεων, πετσοκόβοντας κυριολεκτικά και μεταφυσικά τις ουσιαστικές ψυχικές κρυσταλλώσεις του. Απ’ την άλλη, να τον “προστατέψει” απ’ την τρομαχτική αλήθεια της γνώσης για την ύπαρξη διαστάσεων και συνειδήσεων πέρα απ’ την δική του περιορισμένη κατανόηση.

Ο Colin Wilson που στην εισαγωγή του έργου της έκδοσης του George Hay edition of The Necronomicon αναφέρει:

Ο Dr. Stanislaus Hinterstoisser… έγραψε σε μένα μέσω του Carl [Tausk], αναφέροντας ότι δεν μπορούσε να μου πει λεπτομέρειες για τις πηγές του σχετικά με την πληροφορία που είχε για τον πατέρα του Lovecraft, αλλά ήταν κατηγορηματικός ότι όχι μόνο ο Winfield Lovecraft ανήκε στην Αιγυπτιακή Μασονία, αλλά και ότι είχε στην κατοχή του δύο μαγικά βιβλία, το περίφημο Picatrix του Maslama ibn Ahma al-Magritit και το the Essence of the Soul του Godziher.

Ο Wilson αναφέρει ότι το Necronomicon, στο οποίο αναφέρεται ο Lovecraft στο “The Dunwich Horror” έχει τουλάχιστον 751 σελίδες και καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του έργου Book of the Essence of the Soul! Μερικοί υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο πατέρας του Lovecraft ήταν Μασόνος, (λες και θα το διαφήμιζε) αλλά ακόμα και αν δεν υπάρχουν αποδείξεις για αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι ο παππούς του, ο Whipple Van Buren Phillips, ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας, ένα πολύ ενεργό μέλος της Μασονίας.

Ο Whipple Phillips είχε στην ιδιοκτησία του μεγάλο μέρος γης στην περιοχή του Greene, Rhode Island, όπου και ίδρυσε την Ionic Lodge No. 28 εκεί το 1870. Η αίθουσα της στοάς που υπάρχει ακόμα και σήμερα και χρησιμοποιείται από τους μασόνους από το 1886, φιλοξενεί ένα πορτραίτο του Phillips.

Ακόμη και οι “αμύητοι” μπορούν να κάνουν τους συνειρμούς έπειτα από αυτό το κείμενο και με δεδομένο το σημερινό  κοινωνικό-πολιτικό-θρησκευτικό σκηνικό. Το λιγότερο που μπορούμε να αντιληφθούμε είναι το μέλλον που ετοιμάζουν για τους ανθρώπους-μαϊμούδες, μιας και απλώς το ΞΑΝΑ Επαναλαμβάνουν.

Σχετικά με τους αμαθείς που υποστηρίζουν ό,τι ο αξιοσέβαστος ντόκτορας είναι επινόηση του Colin Wilson, τους αντιπαραθέτω πως τα ΓΕΓΟΝΟΤΑ και τα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ τους διαψεύδουν.

Επιγραμματικά …παστουρμάς από την Τρελή γκαμήλα του Τρελού Άραβα Αμπντούλλλ Αααλαρρρζέντ με Τρελή Κρητική ρακί Τριπλής αποστάξεως …και συνέρχομαι ακαριαία, ειδικά όταν πέφτουν στην αντίληψη μου οι αδαείς, που έχουν το Copyright στα πλοκάμια του Κθούλου.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Howard Phillips Lovecraft “Κάλεσμα του Κθούλου”

Φυσικός εξηγεί την «Μη Ευκλείδεια Γεωμετρία» στο «Κάλεσμα του Κθούλου»

“Η σκιά πάνω από το Ίνσμουθ” (Χ. Φ. Λάβκραφτ)

Ο Χ.Φ. Λάβκραφτ, ο Α. Μάχεν, η Χρυσή Αυγή…και Μη Πραγματικές, Πραγματικότητες

Είναι ΟΛΟΦΑΝΕΡΗ και απολύτως ΔΙΑΚΡΙΤΗ μια έντονη δραστηριότητα στους “μεταφυσικούς” και “αποκρυφιστικούς” κύκλους σε σχέση με την μυθολογία Κθούλου. Μια δραστηριότητα που έχει ξεφύγει πλέον απ’ τα πλαίσια της έρευνας για την κατανόηση κάποιων αρχέγονων τρομαχτικών μυστικών και αγγίζει τα όρια της λατρείας και της εμμονής. Η σκιά κάποιων ξεχασμένων όντων που φωτίστηκε αρκετά ώστε να μετατραπεί σε άλλο ένα είδωλο “αυτογνωσίας”.

Μια μέθοδο που χρησιμοποιούν κάποιοι σύγχρονοι “μάγοι της ψυχανάλυσης” ως αυτοσκοπό, κρύβοντάς την πίσω απ’ ένα μανδύα τελετουργικής αφύπνισης, ώστε να ελεγχθεί και να εκδηλωθεί στην πραγματικότητά μας κάτι που δεν έχει σχέση με τον άνθρωπο, παρά μόνο διατροφική. Ο άνθρωπος ποτέ δεν ήταν στην κορυφή της διατροφικής πυραμίδας, άσχετα αν ένιωθε έτσι μέσα στα δεσμά του ανθρωπομορφισμού του. Κάτι άλλο διεκδικούσε και διεκδικεί κυριαρχία πάνω στην ψυχή του.

Ο Κθούλου ζει, φαντάζομαι, κι αυτός, καλά κλεισμένος μέσα στον πέτρινο τάφο που τον κράτησε κλεισμένο τόσους και τόσους αιώνες, από τότε που κι ο ήλιος ακόμα ήταν νέος. Η καταραμένη πόλη του έχει σίγουρα βυθιστεί πίσω στα βάθη του ωκεανού, γιατί το Βίτζιλαντ πέρασε ανενόχλητο από την ίδια ακριβώς περιοχή μετά τη θύελλα του Απρίλη. Οι ιερείς κι οι πιστοί του πάντως, πάνω στη γη, υπάρχουν πάντα, ουρλιάζουν, αλαλάζουν και σφάζουν αθώους, χορεύοντας γύρω από μονόλιθους με είδωλα στην κορυφή τους, σε μακρινά κι ερημικά μέρη σ’ όλο τον κόσμο. Η Επανάσταση του Παλιμπαιδισμού

«Μπορεί να χρειαστεί να μάθουμε ότι το άπειρο στροβίλισμα του θανάτου και της γέννησης,
απ’ όπου δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε, είναι δική μας δημιουργία,
δική μας αναζήτηση.» 

READMORE
 

Andrey Pavlov και ο θαυμαστός κόσμος των μυρμηγκιών

Ο Ρώσος φωτογράφος Andrey Pavlov, με τη βοήθεια της macro μηχανής του, ξοδεύει ατελείωτες ώρες σε μια… μυρμηγκοφωλιά δίπλα στο σπίτι του στη Μόσχα, προσπαθώντας να «αιχμαλωτίσει» τέλειες λήψεις... από την ζωή των μυρμηγκιών. Όλα ξεκίνησαν από την ταινία κινουμένων σχεδίων Bug’s Life και έτσι τα αθώα και πολύ εργατικά μυρμήγκια έγιναν πιο αγαπητά στο κοινό.

Ο Ρώσος φωτογράφος Andrey Pavlov κάνει τον κόσμο των μυρμηγκιών να φαίνεται ακόμα πιο όμορφος με αυτές εδώ τις φωτογραφίες. Ο φωτογράφος δεν χρησιμοποίησε ψηφιακά εφέ για να απαθανατίσει τα μικροσκοπικά έντομα, παρά μόνο ειδικούς φακούς για τα απαραίτητα κοντινά πλάνα. Με αυτό τον τρόπο δημιούργησε ένα παραμυθένιο σκηνικό που περιλαμβάνει μέχρι και … άρση βαρών. Και επειδή είναι σίγουρο ότι θα αναρωτηθείτε… Ναι, πρόκειται για αληθινά μυρμήγκια και αυτός είναι ο κόσμος τους …

Κάνε κλικ πάνω στις φωτογραφίες για να τις δεις μεγάλες

 

Andrey Pavlov
  
Andrey Pavlov

Ένα μυρμήγκι σηκώνει 100 φορές το βάρος του:  Είναι το λεγόμενο πρόβλημα των αναλογιών. Αφού ο άνθρωπος είναι 200 φορές ψηλότερος από ένα μυρμήγκι τα πόδια του είναι 200Χ200=40000 φορές πιο ανθεκτικά. Το βάρος του ανθρώπου  όμως είναι 200Χ200Χ200=8.000.000 φορές μεγαλύτερο από το βάρος του μυρμηγκιού. Επομένως ο άνθρωπος έχει 200 φορές μεγαλύτερη δυσκολία να σηκώνει το σώμα του από το μυρμήγκι. Έτσι αν ο άνθρωπος μπορεί να σηκώσει με ευκολία 40 κιλά δηλαδή το μισό του βάρους του, το μυρμήγκι σηκώνει το μισό επί 200 του βάρους του δηλαδή 100 φορές περισσότερο. Άρα αν το μυρμήγκι ζυγίζει 12 εκατομμυριοστά του γραμμαρίου μπορεί να σηκώσει βάρος 1,2 γραμμάρια.


Η ζωή του μυρμηγκιού ξεκινάει από ένα αυγό. Αν το αυγό είναι γονιμοποιημένο, το μυρμήγκι που θα γεννηθεί θα είναι θηλυκό ειδάλλως θα είναι αρσενικό. Τα μυρμήγκια αναπτύσσονται με πλήρη μεταμόρφωση με τις προνύμφες να περνούν από τη φάση της νύμφης πριν να αναδυθεί ως ενήλικας. Η προνύμφη παραμένει σχεδόν ακίνητη και οι εργάτριες την ταΐζουν και τη φροντίζουν. Το φαγητό δίνεται στην κάμπια με προφύλαξη. Με τον ίδιο τρόπο μοιράζονται οι ενήλικες την τροφή που είναι αποθηκευμένη στο «κοινό στομάχι».

Επίσης στις κάμπιες δίνεται κάποιες φορές στέρεα τροφή όπως τροφικά αβγά (αυγά που έχουν γεννηθεί για να αποτελέσουν τροφή), τμήματα θηράματος και καρπούς που μεταφέρονται από πεπειραμένες εργάτριες. Σε κάποια είδη η κάμπιες μεταφέρονται απευθείας επάνω στη λεία για να τραφούν. Οι κάμπιες αναπτύσσονται μέσα από μια σειρά αλλαγών μέχρι να εισέλθουν στη φάση της νύμφης. Η νύμφη ελεύθερες προεκτάσεις και όχι λιωμένες και ενωμένες με το σώμα όπως στις νύμφες της πεταλούδας

Πολλά ζώα μπορούν να μάθουν διάφορες τακτικές μιμούμενα (Ναι αυτά τα meme συντηρούν την δημιουργία) άλλα ζώα αλλά τα μυρμήγκια είναι πιθανότατα το μόνο είδος, πέραν των θηλαστικών, στο οποίο εμφανίζεται αμφίδρομη εκμάθηση.

Στο είδος Temnothorax albipennis ένας πεπειραμένος συλλέκτης καθοδηγεί ένα άπειρο μέλος της αποικίας του σε μια πηγή τροφής που μόλις έχει ανακαλυφθεί σε μια διαδικασία που ονομάζεται tandem running. Ο ακόλουθος αποκτά γνώση μέσα από την καθοδήγηση του καθοδηγητή του. Αμφότεροι, καθοδηγητής και ο ακόλουθος, λαμβάνουν ιδιαίτερα υπ’ όψιν τη θέση και την κίνηση του άλλου με τον καθοδηγητή να επιβραδύνει όταν ο ακόλουθος καθυστερεί, και επιβραδύνει όταν ο ακόλουθος πλησιάζει υπερβολικά κοντά.


Τα μυρμήγκια είναι κοινωνικά έντομα της οικογένειας Formicidae και μαζί με τις σφήκες και τις μέλισσες, αποτελούν την τάξη Υμενόπτερα. Τα μυρμήγκια εξελίχθηκαν από τους σφηκοειδείς προγόνους τους στα μέσα της Κρητιδικής περιόδου 110 έως 130 χρόνια πριν και διαχωρίστηκαν από αυτούς μετά την εποχή των ανθοφόρων φυτών. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 22.000 είδη από τα οποία έχουν ταξινομηθεί περισσότερα από 12.500. Διακρίνονται εύκολα από τις αρθρωτές κεραίες τους και τη χαρακτηριστική δομή του σώματός τους καθώς τα τμήματά του ενώνονται με μικρές αρθρώσεις και η μέση τους είναι ιδιαίτερα λεπτή.

Τα μυρμήγκια σχηματίζουν αποικίες με μέγεθος που ποικίλει από μερικές δεκάδες θηρευτές που ζουν σε μικρές φυσικές κοιλότητες έως κοινωνίες με υψηλή οργάνωση που καλύπτουν μεγάλες περιοχές και αποτελούνται από εκατομμύρια μέλη. Οι μεγαλύτερες αποικίες αποτελούνται κυρίως από στείρα άπτερα θηλυκά που σχηματίζουν τάξεις «εργατών», «στρατιωτών», ή άλλες εξειδικευμένες ομάδες. Σχεδόν όλες οι αποικίες μυρμηγκιών έχουν κάποια γόνιμα αρσενικά που αποκαλούνται κηφήνες και ένα ή περισσότερα γόνιμα θηλυκά που αποκαλούνται βασίλισσες. Οι αποικίες περιγράφονται κάποιες φορές ως υπεροργανισμοί επειδή τα μυρμήγκια μοιάζουν να συμπεριφέρονται σαν μια ενιαία ύπαρξη, καθώς εργάζονται συλλογικά για να υποστηρίξουν την αποικία.

Τα μυρμήγκια μελιού αποθηκεύουν τροφή για να μην κινδυνέψει η αποικία από λιμό: Τα μυρμήγκια έχουν αποικίσει σχεδόν κάθε ηπειρωτική περιοχή της Γης. Τα μόνα μέρη στα οποία δεν υπάρχουν αυτόχθονες πληθυσμοί μυρμηγκιών είναι η Ανταρκτική και κάποια απομακρυσμένα ή αφιλόξενα νησιά. Τα μυρμήγκια ευημερούν σχεδόν σε όλα τα οικοσυστήματα, και αποτελούν ίσως και το 15-25% της βιομάζας των ζώων της ξηράς. Η επιτυχία τους σε τόσα πολλά περιβάλλοντα έχει αποδοθεί στην κοινωνική τους οργάνωση και την ικανότητά τους να τροποποιούν οικοτόπους, να αξιοποιούν πόρους και να αμύνονται. Η μακροχρόνια παράλληλη εξελικτική πορεία τους με άλλα είδη δημιούργησε μιμητικές, συμβιωτικές, παρασιτικές σχέσεις και σχέσεις αμοιβαιότητας.
Όλες οι αποικίες παρουσιάζουν καταμερισμό εργασίας, επικοινωνία μεταξύ των ατόμων, και ικανότητα επίλυσης περίπλοκων προβλημάτων. Αυτοί οι παραλληλισμοί με τις ανθρώπινες κοινωνίες έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης και αντικείμενο μελέτης.

Πολλά μυρμήγκια φτιάχνουν μεγάλες φωλιές, ενώ άλλα είδη είναι νομαδικά και δε χτίζουν μόνιμες κατασκευές. Τα μυρμήγκια φτιάχνουν είτε υπόγειες φωλιές, είτε τις κατασκευάζουν πάνω σε δέντρα. Οι μυρμηγκοφωλιές μπορεί να βρίσκονται στο έδαφος, κάτω από πέτρες, κάτω από πεσμένα τμήματα δέντρων ή μέσα σε αυτά, μέσα σε κοιλότητες κορμών ή ακόμα και σε βελανίδια. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή συμπεριλαμβάνουν χώμα καθώς και υλικά προερχόμενα από φυτά, και τα μυρμήγκια επιλέγουν προσεκτικά την τοποθεσία της φωλιάς τους. Τα μυρμήγκια του είδους Temnothorax albipennis αποφεύγουν τοποθεσίες όπου υπάρχουν νεκρά μυρμήγκια, καθώς μπορεί να υποδεικνύουν την ύπαρξη παρασίτων ή ασθενειών. Εγκαταλείπουν γρήγορα τη φωλιά τους στην πρώτη ένδειξη κινδύνου.

Τα μυρμήγκια διαφέρουν μορφολογικά από άλλα έντομα στο ότι έχουν αρθρωτές κεραίες, μεσοθωρακικούς αδένες, και μια έντονη συστολή της δεύτερου κοιλιακού τμήματός τους σε μία ένωση που θυμίζει μίσχο. Το κεφάλι, το μεσόσωμα, και το μετάσωμα ή γαστήρ είναι τα τρία διακριτά τμήματα του σώματός τους. Ο μίσχος σχηματίζει μια λεπτή μέση μεταξύ του μεσοσώματος (ο θώρακας εκτός από το πρώτο τμήμα της κοιλιάς) και τη γαστέρα (η κοιλιά μείον τα κοιλιακά τμήματα του μίσχου). Ο μίσχος μπορεί να αποτελείται από μία ή δύο ενώσεις (Είτε μόνο από τη δεύτερη είτε τη δεύτερη και την τρίτη κοιλιακή τομή).


Τα περισσότερα μυρμήγκια είναι αρπακτικά, πτωματοφάγοι, και έμμεσα φυτοφάγα, αλλά κάποια είδη έχουν αναπτύξει εξειδικευμένους τρόπους εξασφάλισης τροφής. Τα φυλλοκόπα μυρμήγκια (Atta και Acromyrmex) τρέφονται αποκλειστικά με ένα είδος μύκητα που φυτρώνει μόνο μέσα στις αποικίες τους. Συλλέγουν συνεχώς φύλλα τα οποία μεταφέρονται στην αποικία, κόβονται σε μικρά κομμάτια και τοποθετούνται σε κήπους μυκητών. Οι εργάτριες ειδικεύονται σε συγκεκριμένες διαδικασίες σύμφωνα με το μέγεθός τους. Τα μεγαλύτερα μυρμήγκια κόβουν τα τμήματα, οι μικρότερες εργάτριες μασάνε τα φύλλα, και τα μικρότερα φροντίζουν τους μύκητες.
Τα μεσαίας βαθμίδας φυλλοκόπα μυρμήγκια του είδους Atta cephalotes έχουν αρκετά κοφτερές γνάθους, ωστόσο, καθώς κόβουν συνεχώς μεγάλες ποσότητες φύλλων, οι λεπίδες τους στομώνουν. Όταν συμβεί αυτό και για τη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής τους παύουν να κόβουν φύλλα και αναλαμβάνουν τη μεταφορά των ήδη τεμαχισμένων φύλλων στη φωλιά.Τα φυλλοκόπα μυρμήγκια είναι αρκετά ευαίσθητα ώστε να αντιληφθούν την αντίδραση του μύκητα σε διάφορα φυτικά υλικά, προφανώς εντοπίζοντας χημικά σήματα των μυκητών. Αν ένας τύπος φύλλου είναι τοξικός για το μύκητα τα μέλη της αποικίας θα πάψουν να το συλλέγουν. Τα μυρμήγκια τρέφονται από δομές που παράγουν οι μύκητες, που ονομάζονται gongylidia. Συμβιωτικά βακτήρια στην εξωτερική επιφάνεια των μυρμηγκιών παράγουν αντιβιοτικά που σκοτώνουν βακτήρια τα οποία μπορεί να είναι επιβλαβή για τους μύκητες.

Τα μυρμήγκια συχνά εκτρέφουν άλλα είδη εντόμων, τα οποία και χρησιμεύουν ως «ωφέλιμα οικιακά ζώα». ΧΑ ΧΑ ΧΑ Όχι ούτε σε αυτό είναι εφευρετικός ο άνθρωπος, δούλοι – υπάλληλοι – κατοικίδια,  υπάρχουν και σε άλλα είδη ζώντων οργανισμών!!! Πρόκειται για έντομα που τρέφονται από τον χυμό φυτών, όπως αφίδες, ψύλλους ή τζιτζίκια, τα οποία ζουν μόνιμα στον φλοιό ή στα φύλλα ενός φυτού και απομυζούν τους χυμούς του. Επειδή ο χυμός των φυτών είναι κορεσμένος με υδατάνθρακες, αλλά φτωχός σε πρωτεΐνες, τα έντομα αυτά αποβάλουν συνεχώς μεγάλο μέρος του υγρού, το οποίο με την σειρά τους εκμεταλλεύονται τα μυρμήγκια. Για την υπηρεσία αυτή, τα μυρμήγκια προστατεύουν τα οικόσιτα έντομα από τις καιρικές συνθήκες και τους φυσικούς τους εχθρούς, ενώ στην ανάγκη κάνουνε και εκστρατείες συγκομιδής ωών για νέα κοπάδια, ή μεταφέρουν επωάζοντα έντομα και πλεονάζοντα ωά σε γειτονικά φυτά για να αποφύγουν τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό τους.


Αντιλαμβάνεσαι τι λέει ένα μυρμήγκι, αν του δώσεις λίγο μέλι π.χ “ΩΩ  το μάνα εξ ουρανού” αν το πατήσεις “ήταν θέλημα θεού” αν σου πέσει μια κανάτα νερό στην φωλιά του “Ο κατακλυσμός του Νώε” αν χάσεις τον φακό σου αναμμένο στην γειτονιά τους “είδαμε το θείο φως” χα χα χα
Όση γνώση έχει για σένα το μυρμήγκι, άλλη τόση έχεις κι εσύ για τον θεό τους φυσικούς ή τους μετά τους φυσικούς νόμους που διέπουν αυτό την συμπαντικό πεδίο.

Ειδικά αφού επιλέγεις να είσαι το υποτακτικό και ταπεινό πρόβατο –αμνός, αντί να ΞΑΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ την Α-λήθη και την Α-ΛΗΘΗ-ΝΗ σου υπόσταση, που είναι μακριά από θεούς, διαβόλους και γκουρού της συμφοράς φυσικούς ή κατ επίφαση “μεταφυσικούς”. Όσο σου αρέσει να ακολουθείς οποιονδήποτε θεό,  αντί να Ηγείσαι και να είσαι η ΑΙΤΙΑ του ΕΙΝΑΙ σου … η κατρακύλα σου δεν έχει τέλος.

Δες προσεκτικά τις δυο τελευταίες φωτογραφίες με αυτή την σειρά … και αναλογίσου !!!



READMORE